سلطان محمد ميرزا قاجار

208

سفرنامه سيف الدوله ( معروف به سفرنامه مكه ) ( فارسى )

از تكريت به سامره روز دوشنبهء دهم ، از تكريد نه ساعت كلك رانده به آستانهء متبركهء عسكريين « 1 » كه موسوم به سامره و سرّ من راى « 2 » است ، مشرّف شديم . تا نيمهء راه طرفين شط ، اعراب چادرنشين از آب چرد بعضى زراعت دارند . امام دور نيمهء راه ده بزرگى است ، كمى دور از شط موسوم به امام دور . وجه تسميهء آن اين [ است كه ] در خارج ده ، [ 129 ب ] بقعه [ اى ] هست . شخصى كه اسم او محمد دور و مجهول الحال است در آن بقعه مدفون است . از كثرت استعمال امام دور شده است و اين ده به اسم او مشهور است . ده معتبرى است . قلعهء او بر بلندى واقع است . مسجد و مناره دارد و به قدر پانصد خانوار عرب ساكن‌اند . زراعت بسيارى و درخت كمى دارند . آهو در اين بيابان زياد است . از اين آبادى الى سامره ، طرفين شط همه‌جا محل زراعت است . اهل زراعت اعراب و چادرنشين‌اند . همه‌جا علامت قلاع و قصور و عمارات عالى از ابنيهء

--> ( 1 ) . « در يك ضريح فولادى اول مرقد امام على النقى عليه السلام است . دويم مرقد امام حسن عسكرى ( ع ) است » . ( ناصر الدين شاه قاجار ، سفرنامهء عتبات ، به كوشش ايرج افشار ، انتشارات فردوسى ، ص 158 ) . ( 2 ) . يعنى هركس آن را ببيند ، خوشحال مىشود . ( ن . ك . افزوده‌ها ) .